ما اینجا همیشه همه چیز را با هم داشته ایم . تلخ و گزنده را کنار طنز نشانده ایم و با روحیه سازگاری بالایی این بگذردهای بسیاری را تجربه کرده ایم . ما بدون آنکه دنبال فلسفه باشیم به مفاهیم صورت بخشیده ایم و یک حیات عینی را پشت سر گذاشته ایم و در این زندگی روی یک عادت ساده پا فشرده ایم ؛ غمهای دیروز مان را با خود به امروز نکشانده ایم . شاید متهم به فراموشی باشیم یا به اینکه دنیای درونی نداریم . شاید بگویند که شما برابر با آگاهیمان هنرمند ندارید . هنرمند نه به معنای متداول امروزی اش ، که یعنی هر صاحب نشانه ایی که ردپایی به جا نهاده باشد به عمد از گذشته برای امروزمان . درست است اما اینجا گویی همه چیز با هم یکی شده اند ؛ فضا ، مکان ، آدمها و  اتفاقها . شاید برای همین است که قصه هایمان  تک نمادهای بینش اند نه روایاتی خالق افسانه ها که اینجا مرز حقیقت و دروغ همیشه مشخص بوده است . باور مردمان این دیار ریشه در یقینشان داشته است . یقینی که نمی توان آن را به راحتی زیر چتر خرافه نشاند یا انفکاک و تفکیکشان کرد . گاهی باید فقط کلیت را دید ؛ نشانه های آغاز را که بیانگر تحول اند .