دسته ای از کلمات و اصطلاحات در خرده فرهنگها معنایی متفاوت با معنای عام آن دارند یکی از این ترکیبات قابل توجه زبان ما عبارت آدم بی سیاست در مقابل آدم سیاستمدار است . آدم بی سیاست به کسی اطلاق می شود که صداقت را با سادگی توام کرده و با اندکی زودباوری همیشه اصل را بر اعتماد یکجانبه نهاده است . او با پیشینه فکری- مذهبی که دارد همیشه منکر وجود کاستیها و نابسامانی‌ها و ناراستیها در سطح کلان است . مرتب با این تصور که مبادا حرکتی سخنی یا نگرشی سبب ناخشنودی خداوند و خسران آن دنیای او شود خود را از مسیر تحولات دور نگه می دارد و اگر مجبور به دخالت در امری شود شدیدا محافظه کاری پیشه می کند و رای ممتحنه می دهد . آدم بی سیاست فردگرا و تقدیری است . هویت خود را در قدرتی بیرون از خود ممزوج می کند تا در صورت به بن رسیدن بهانه ای برای راضی نگه داشتن خود داشته باشد . آدم بی سیاست آدم قانعی است که صراط مستیقمش یک مسیر صاف و بدون دست انداز  است . برخورد برایش مثل یک فاجعه بزرگ است و خلاصی برایش سر فرو آوردن و بی صدا گذشتن است . بهتر برایش معنایی انتزاعی است که می توان آن را در قالب شانس یافت ؛ فرصتی که بعضیها دارند و می یابند و بعضیها ندارند و نمی یایند . او در دایره ای از عادتها محبوس می ماند . سر که بلند می کند لایه ها را می بیند . سطوح را درمی یابد . تفاوتهای گزنده و تقسیمهای ناعادلانه را حس می کند اما سفره اش محدوده ای دارد که نباید بیش از آن بطلبد و این نباید را بیش از آنکه دیگران به او تحمیل کرده باشند خود پذیرفته است .