مثل یک بازی است . رقابتی باید باشد . من خوبم تو بد . من دارم تو نداری . من می توانم تو نمی توانی ...

قصه همان است اگر به یاد آوریم که دخترانی بودند سرخوش و نامشان همه ماه نسب ؛ ماهجهان و ماه نشان و ماه منیر و ماه زری .  آب چاهشان خشکید . گفتند از چشمه آب می آوریم و چشمه دور بود . دخترها اما همدل . درازای راه با آوازهاشان ، خنده و شوخیهاشان کوتاه کوتاه شد . نه ترسیدند . نه لرزیدند و به چشمه رسیدند . عکس رویشان در آب افتاد . فریبا بودند فریفته روی خود شدند . قیاس کردند خود را به برترین ها و نشاندار کردن یکدگر با نمادهای حقیرانه و راه بازگشت چه صعب شد و طویل که جدا جدا می آمدند و دلشکسته ؛ اندوه و کینه راه را بسته بود .

قصه امروزمان هم همین است . آن چیز که کنار هم نگه مان می دارد وابستگی هایی است از جنس نیاز و درماندگی والا می گوییم هر کس آبش از خودش ، نانش از خودش ، آخرتش هم پای خودش .

امروز هم فقط خود را می بینیم و آب را نمی بینیم . آب را که هدف است و رنگها را اگر می نمایاند در پناه بیرنگی اش برای این است که ماه بهتر دیده شود ؛ ماهی که سهم همه است .

اینجا سرزمین کم قصه ای است اما همان قصه های اندک خصوصیات خودشان را دارند .

اینجا قصه ها پایان ندارند . همه چیز در تعلیقی گنگ فرو می رود و خوشبختی مرسوم نمود نمی یابد . قصه ها اغلب سمبیلک اند اما ساده روایت می شوند . پیچیدگی   ندارند . متلها توی دایره تکرار می آیند و می روند و تو نمی فهمی که سرنوشت آدم قصه چه می شود . هلوردی و دودر و شزه . اسمهایی که این روزها گم شده اند . آدمهایی که نقش سایه وارشان روی کودکیمان جا مانده است و با این وجود هیچ وقت نماندیم تا بیابیم که چرا باید از آدم تنها ، آدم آواره ، آدم عاشق ترسید . قصه های ما قصه ترسهاست . موجوداتی که در گرمای ظهر تابستان سرگردان می شدند و سرخوشیهایمان را توی سردابهای عمیق می خسباندند . همیشه موج ، خورشید ، درخت و سایه های لرزان می رفتند توی قالب آدمهایی نادیدنی تا سبب ترس دیروزمان و محتاطانه زیستن امروزمان باشند .

پس برای شناخت خود بیاییم قصه ها را به یاد آوریم . افسونی که روزی خوانده شد و روزها از یاد رفت .